گاهی محروميت هم موهبتی است!

اين روز ها در محيط كار به خصوص زنگ تفريح در دفتر مدارس بحث پرداخت يا عدم پرداخت معادل يك ماه پاداش مناطق محروم مطرح است.برخي را عقيده بر اين است كه از ديدگاه مسولان اجرايي استاني، شهر دهدشت به علت برخورداري از برخي امكانات وداشتن دانشگاه آزاد و پيام نور وامكانات بهداشتي از محروميت خارج شده است. نمي دانم داشتن دانشگاه بدون داشتن ساختمان آموزشي،اداري وكمبود اساتيد مجرب وبيمارستان بدون دستگاهاي مجهز وكمبود دكتر متخصص(اكثر بيماران ومجروحان حوادث بايد به شيراز و اهواز اعزام شوند) چگونه شاخص عدم محروميت هستند.برخي از همكاران كه براي اين يك ماه مطابق سالهاي قبل حساب وكتاب داشتند همين كه مي شنوند از محروميت خارج شدند دعا مي كنند كه خدا نكند از محروميت خارج شويم.(شما را به خدا ببينيد كه ما به كجا رسيديديم،و چه آرزويي داريم) .اگر از آنها بخواهيد كه مهمترين خواسته خود را مطرح كنند زبان حال آنها چنيين است: از طلا بودن پشيمان گشته ايم مرحمت فرموده ما را مس كنيد.بدون شك آنها از نماينده منتخب مي خواهند كه همچون نماينده فعلي بزرگواري كند و نگذارد ما از محروميت خارج شويم،آخر در محروميت پاداشي است كه عدم محروميت فاقد آن است.
